دلم کمی دشت می خواهد ، با کمی طعم گلهای وحشی و یک آسمان پت و پهن و پر از ابرهای چاق.یک گوشه ای دراز بکشم و زل بزنم به آسمان و تنها به این فکر کنم که هر ابری چه شکلی دارد.یک گلی ، علفی هم گوشه ی دهانم بگذارم و هر از گاهی صدای چشمه ی آبی این میان هم بدک نیست.

دشتی که تا ابد دشت باشد.بی هیچ راهی ، بی هیچ قله ای ، بی هیچ دره ای.دراز هم که کشیده ام آرام باشم ، بی هیچ فکری ....عینا بی خیالی خالص آدمی.